Moderne planimetrie - Van IJzeren, Johannes, 1876- (Utrecht : Epsilon, 1997)
De auteur gaat er vanuit dat wiskunde een speciale denkwijze en redeneertrant geeft, waarin overigens de Grieken ons zijn voorgegaan. Als ergens de dwingende macht van een denkwijze naar voren komt, is het in de wiskunde. Daarnaast is er de onmiskenbare schoonheid van het vak. In het onderwijs zouden, naast het nuttigheidsaspect, deze twee aspecten altijd tot hun recht moeten komen. Omstreeks 1900 legde Hilbert de grondslag voor de moderne meetkunde. Deze vraagt om enige algebraïsche kennis, waarmee dan op enkele toevoegingen na, dezelfde onderwerpen als in de oude vlakke meetkunde worden behandeld. Indien men zich deze nieuwe opzet jeunt, levert dit een duidelijke presentatie van de innerlijke structuur van de meetkunde. Tevens is er een veel ruimer gebied van geldigheid.
1. Modellen, axioma's, vlakken 2. Axioma D, vectoren, puntspiegeling 3. Axioma D, lijnspiegeling, harmonische ligging 4. Verhoudingen, dilataties, volgorde van operaties 5. Rekenregels, coördinaten, verfijnde stellingen 6. Algebraïsche intermezzo 7. Axioma P, affine meetkunde, oppervlakte 8. Metrische meetkunde; afstandsmeetkunde, loodrechte stand 9. Nulrichtingen, ontaarding, sanering 10. Gelijkvormige figuren, hoeken, spiegeling 11. Cirkel, inversie, polaire ligging 12. Draaistrekking, goniometrie, isogonale toevoeging 13. Driehoekskransen, antigonale toevoeging 14. Halfrechten, wervels, halfkoordenvierhoek 15. Derderechten, trisectricen, Morley-driehoeken 16. Ordening, evenlange bisectricen, nabeschouwing