Afscheid van Julie.

Type:
multimedia
Titel:
Afscheid van Julie.
Jaar:
2006
Taal:
Nederlands
Uitgever:
2006
Nota:
Ca. 13 min.
Plaatsnummer:
SJS.ARCHIEF.52 (Sint-Jorisstraat Brugge)
Onderwerp:
Zelfdoding Jeugd
Samenvatting:
Op 11 maart 2006 springt Julie onder de trein. Ze is net vijftien. Onder haar hoofdkussen laat ze een afscheidsbriefje voor haar ouders achter, met aanwijzingen hoe haar begrafenis er moet uitzien. "Julie wou dood. Als moeder kan je je daar niet mee verzoenen, maar Julie was vastberaden: ze wilde niet meer leven", zegt Jeanique.Elke week maakt n tiener in ons land een einde aan zijn leven, verliest een familie een kind, verliest een klas een leerling. Belgi behoort daarmee tot de koplopers van Europa.Wat het leven voor die jongeren ondraaglijk maakt, is niet altijd makkelijk te achterhalen. Julie had gn familiale problemen of schoolproblemen. Integendeel. "Julie was een kind met heel veel gaven. Ze was verstandig, creatief, ze was graag gezien op school, behulpzaam. Alleen vond ze dat zelf absoluut niet. Ze vond zich dik en lelijk, ze voelde zich niet goed in haar vel, ze kon zichzelf niet aanvaarden. Ze was daar heel extreem in: er was niks goed aan haar", zegt Julie's mama Jeanique., Als Julie vorig jaar voor het eerst zegt dat ze haar leven beu is, gaat Jeanique daar licht over. "Wie zegt er eens niet dat iedereen de pot op kan? Welke puber is er 's niet ongelukkig? We beseften niet dat een kind van vijftien dat heel oprecht kan menen." De vijf maanden die volgen zijn een nachtmerrie voor Julie en haar familie. Eind oktober neemt ze voor het eerst een overdosis pillen. Een maand later probeert ze dat een tweede keer. En tijdens de examenperiode voor de kerstvakantie, probeert ze op school haar polsen over te snijden. "We leefden in voortdurende schrik. Als ze thuis was, ging ik elk uur kijken wat ze aan het doen was. Ook 's nachts. Dat was niet erg, neen. 's Nachts opstaan was niet erg. Wl erg was de schrik hoe ik haar zou aantreffen.Begin dit jaar wordt Julie opgenomen op de kinderpsychiatrie. Ze praat dan over niks anders meer dan de dood en afscheid nemen. "Ze schreef tientallen gedichtjes over de dood, ze luisterde naar liedjes die gingen over afscheid, ze was gefascineerd, Door de dood", zegt Jeanique. "Sommige mensen springen onder de trein in een impulsieve bui - omdat hun relatie stuk is gelopen bijvoorbeeld. Bij Julie was dat niet zo. Ze heeft alles voorbereid en gepland. In haar dagboek schreef ze zelfs dat ze schrik had dat het niet zou lukken. Maar dat ze dan al een ander plan had: vergif nemen."Op 11 maart voert Julie haar plan uit. Ze mag een dag naar huis vanuit de instelling. Als ze even aan de aandacht van haar ouders ontsnapt, loopt ze het huis uit. "Plots hoorde ik iets in de gang. Het was de voordeur die in het slot viel. Julie was weg. Ik ben meteen in de auto gesprongen. Ik wist waar ik haar moest zoeken. Maar toen ik de straat uitreed, zag ik de MUG al aankomen. Aan de overweg zag ik iemand onder een laken liggen. Het was al gebeurd. Ik dacht nog niet aan Julie. Ik dacht: 'Hier ligt nu een meisje op het spoor dat zelfmoord heeft gepleegd.' Maar toen bracht iemand me een oorring. Het was er n van Julie."Ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Het is, Nu acht maanden geleden, maar het wordt elke dag moeilijker. Je mist haar alsmaar meer. Soms, als ik haar kamer binnen kom, denk ik: 'Stel je voor dat ze nu plots op haar bed zat?' Ik zou niet kwaad zijn op haar. Integendeel: ik zou haar rond de nek vliegen en nooit meer loslaten."
Permalink:
http://bibtest.howest.be/catalog/hws01:001935063