Rood, of Waarom pesten niet grappig is - De Kinder, Jan, 1964- (Wielsbeke : De Eenhoorn, 2013)
De ik-verteller in Rood, of waarom pesten niet grappig is, is een lief, klein en schattig meisje dat ontdekt dat de verlegen Tuur heel gauw bloost. De eerste ‘rode trekken' zijn onschuldig en teder: een enkel rood blaadje aan een tak, een rode streepjestrui en een blosje op de wang van Tuur. Gelaten ziet Tuur toe hoe zijn geheimpje wordt doorverteld. Eerst wordt er nog voorzichtig gefluisterd, maar algauw wordt er luidop gelachen: ‘We fluisteren de wangen van Tuur vol kleur'. De gevolgen voor Tuur en hoe hij zich voelt, zijn schitterend weergegeven in de illustraties, die plaat na plaat in kracht toenemen door het bijna agressieve zwart-roodeffect. ‘Ik wil dat het stopt', is de vaststelling van de verteller, maar dan ontbreekt de moed en slaat de angst toe om zelf slachtoffer te worden. Als het escaleert, grijpt de juf in, maar het blijft stil (‘Mijn mond is stil, maar mijn hand wil omhoog.'). En plots gaat toch de rode streepjesarm de lucht in — dit is het sterkste beeld, weergegeven in heel felrode dubbele pagina en kinderhoofdjes met grove zwarte lijnen. De angst valt weg, de kinderen praten en bekennen. De nachtmerrie is over, de rode kleur verliest zijn kracht en gaat over in groen, de kleur die ‘Paul de pester' lacht. En zoals alleen kinderen dat kunnen, eindigt het verhaal met een ‘zand erover' en weer samen spelen: de rode kleur krijgt opnieuw iets liefdevols.
Tuur bloost snel. Zijn klasgenoten pesten hem daarmee, aangevoerd door de sterke Paul. Eén meisje ergert zich aan het getreiter, maar ze durft er niet tegenin te gaan. Dan duwt Paul Tuur van het klimrek en vraagt de juf of iemand iets gezien heeft.
Leeftijd: vanaf 4 jaar - derde kleuter
Keywords: Pesten