De vallei van de wentelmolens - Blanco, Noelia, ....-; Docampo, Valeria, ....-; Goeminne, Siska, ....- (Wielsbeke : De Eenhoorn, 2013)
Wat als je met een druk op de knop van een modelmachine alles perfect kunt maken? Dat is het uitgangspunt van De vallei van de wentelmolens van het Argentijnse duo Noelia Blanco en Valeria Docampo. Blanco studeerd filosofie in Buenos Aires. Illustratrice Docampo kennen we van Het land van de grote woordfabriek (met tekst van Agnes de Lestrade, 2009), dat net zo'n filosofische inslag had als De vallei van de wentelmolens. In het boek is Anna een van de weinigen die nog dromen heeft na de komst van de modelmachines. Ook de Vogelman droomt nog: hij wil zo graag vliegen. Anna piekert: hoe kan ze de wens van de Vogelman in vervulling laten gaan, en daarmee haar eigen droom verwezenlijken om als naaister weer iets moois te creëren? In dit warme prentenboek lukt het haar, met positieve gevolgen voor iedereen in de vallei. Het boek is schitterend vormgegeven: de regels tekst gaan mooi op in de prenten die zich over dubbele pagina's uitspreiden. In haar kleurgebruik, personages en composities doet Docampo's werk geregeld denken aan dat van de Franse illustratrice Rebecca Dautremer. Op de pagina's met de modelmachines zijn de industriële prenten uit Het ding en ik van Shaun Tan dan weer niet ver weg. Wie zich graag laaft aan warme, zachte kleuren, een zekere uitgestrektheid en fijn getekende figuren zal genieten van de prenten van Docampo. De witte, haast abstracte details geven haar beelden een extra dimensie en nodigen uit tot speculeren en fantaseren. Bovendien slaagt ze erin ironie in het beeld aan te brengen, bijvoorbeeld wanneer Anna een modelmachine de maat neemt terwijl in de spiegels prachtige stoffen rondwervelen — die zijn onbereikbaar, want Anna hoeft eigenlijk nauwelijks nog te naaien.
Noelia Blanco's tekst is hier en daar wat te expliciet. Zeker van een filosofe verwacht ik dat ze vooral vragen oproept en ruimte laat voor een eigen invulling van het verhaal. Zinnetjes als: ‘Opeens begreep Anna waarom ze daar was. "Met die zeldzame draden kan ik vleugels maken voor de Vogelman!" en ‘En het was haar gelukt — ze had een vleugelpak voor de Vogelman gemaakt' laten weinig plek voor de zeggingskracht van de beelden. Daar staat tegenover dat de tekst goed loopt en zich ritmisch laat voorlezen. Bovendien is Blanco metaforisch sterk, bijvoorbeeld wanneer de wentelmolens weer tot leven komen: 'Geeuwend strekten ze hun armen uit.' Al met al moet De vallei van de wentelmolens het vooral van de beelden van Valeria Docampo hebben, en in iets mindere mate van de tekst waarin de informatie de lezer nogal komt aanwaaien. Dat neemt niet weg dat Blanco een prettig (voor)leesbaar verhaal heeft geschreven over een bijzonder thema, dat de lezer aan het denken kan zetten. [Marloes Schrijvers] Copyright (c) Vlabin-VBC2013Bron: http://www.deleeswelp.be
In de vallei van de wentelmolens lijkt alles en iedereen door de komst van de modelmachines ingedut. De mensen koesteren geen dromen meer. Zelfs de wind wil er niet meer blazen. Toch is er één meisje dat vasthoudt aan haar droom. Door haar keert het tij in de vallei.
Keywords: Wensen ; Dromen ; Maatschappijkritiek. -- Fantaseren