Drakentanden doen geen pijn : de vreselijke drakenavonturen van Felix Bloem - Misschaert, Inge, 1974-; Verschraagen, Richard, ....- (Wielsbeke : De Eenhoorn, 2014)
In Drakentanden doen geen pijn van Inge Misschaert is Felix Bloem, de jongste telg uit de bakkersfamilie, stiekem een draak. In die hoedanigheid moet hij zijn onwetende gezinsleden (mama en papa Bloem, oma Paradijs en zijn vijf oudere zussen, de ‘Bloemetjes') behoeden voor de andere draken die zich in hun huis en tuin schuilhouden. Die dikke bultruggen, vuurstaarten, geschubde staartdraken en roze kopstaarten zijn immers lang niet zo knuffelbaar als ze er op de snoezige tekeningen van Richard Verschraagen uitzien. Drakenexpert en ik-verteller Felix vertelt honderduit: over de verschillende soorten draken en waar je ze kunt vinden, over zijn dappere pogingen om ze te slim af te zijn, en over hoe die hem al meer dan eens een uitbrander van zijn ouders hebben opgeleverd. Ook zijn gezin komt in zijn enthousiaste verhalen ruimschoots aan bod: de Bloemetjes, die het ondanks hun lieflijke naam soms lelijk op een schreeuwen kunnen zetten; bakker Bloem, die geen bloemen maar brood verkoopt en oma Paradijs, ooit een meisje met rode wangen een kuiltje in haar kin, nu een rimpelig oud vrouwtje dat alles maar ‘rotzooi' vindt. Er zijn heel wat elementen die dit kleine boekje charmant maken. In de eerste plaats zijn er de eenvoudige en grappige illustraties van Verschraagen. Zijn schetsmatige potloodtekeningen wekken Felix' fantasievolle vertelsels tot leven en ondersteunen tegelijk zijn bewering dat hij zelf een boek over draken schrijft, met zelfgemaakte tekeningen. ‘Zo weet je perfect welke draak je voor je hebt en wat je moet doen om er vanaf te komen,' belooft Felix. Zowel de illustraties als de tekst worden vaak opgevrolijkt door de vormgeving met rooskleurige achtergrond. Die breekt de tekst wat en draagt bij aan de fleurige, dromerige sfeer.
Ook inhoudelijk kun je van dit boek snoepen. Leuk is dat Felix helemaal niet op een verre exotische reis moet om met draken te gaan vechten: de lastpakken verstoppen zich gewoon in de hoeken, gaten en rozenperken van het bakkershuis. Misschaert hanteert een associatieve en anekdotische vertelstijl, die maakt dat Felix' vertelling heen en weer waait tussen de gebeurtenissen van de dag, weetjes over draken en verhalen over zichzelf of zijn familie. De opdeling in korte hoofdstukjes is soms wat kunstmatig, hoewel dit zeker bijdraagt aan de (voor)leesbaarheid. Want vlot leest dit boek wel, zonder daarbij aan taalrijkdom in te boeten. Drakentanden doen geen pijn sprankelt van verbeeldingskracht en nodigt bovendien uit om zelf aan het fantaseren te slaan. Op de laatste bladzijden kunnen jonge lezers immers hun eigen drakenavonturen neerpennen. [Nathalie Gerdon] Copyright (c) Vlabin-VBC2014Bron: http://www.deleeswelp.be
Felix (9, ik-figuur) denkt dat hij een draak is. Hij kan als enige van het gezin de draken in huis zien. Hij moet dus iedereen tegen de draken beschermen.