Dagelijks werk : een schrijversleven - Dorrestein, Renate, 1954-2018 (Amsterdam : Podium, 2018)
Renate Dorrestein maakt zelfportret met selectie uit eigen werk. Bij het lezen van 'Dagelijks Werk' moest ik toch weer even aan de Lezeres des Vaderlands denken die in 2016 ijverde voor meer aandacht voor literatuur van vrouwen in de boekenbijlagen. In Dorresteins zojuist verschenen terugblik op haar schrijversleven zit ook haar artikel uit 1985 over de Anna Bijns Prijs voor 'de vrouwelijke stem in de literatuur' - toen in het leven geroepen door Elly de Waard, Anja Meulenbelt, Caroline van Tuyll en Dorrestein zelf. Iedereen viel destijds over deze Anna-Bijns-dames heen. Want wat deed dat er eigenlijk toe, geslacht, het ging toch om de literaire kwaliteit? "Maar zo simpel lag het nat [lees meer]uurlijk niet", aldus Dorrestein. Want wie bepaalde wat 'kwaliteit' was, wat 'mooi' en 'geslaagd' zou heten, of 'ondermaats' en 'mislukt'. Dat waren al die heren die verontwaardigd in de pen klommen ('wie wil er nou schrijven als vrouw?', schreef er eentje, best geestig). Op één gunstige uitzondering na: Gerard Reve die zichzelf meldde als kandidaat voor de prijs als 'meest vrouwelijke Nederlandse schrijver'. Het grotere aandeel van mannen in de literatuurkritiek had tot gevolg dat veel boeken van vrouwen als niet relevant terzijde zijn geschoven, zo noteerde Dorrestein in 1985. Dertig jaar later nog steeds waar, al heeft De Lezeres met haar telwerk zeker resultaat geboekt, en doen ook uitgeverijen nu hun best de schade in te lopen getuige bijvoorbeeld recente herontdekkingen van vergeten schrijfsters als Dola de Jong of Grace Paley en Shirley Jackson.
De auteur (1954-2018) blikt terug op een rijk en veelzijdig schrijversleven aan de hand van teksten die ze terugvond in haar archief, van essays en lezingen tot mails.