Jacques Lacan : proefvlucht in het luchtledige - Buekens, Filip, ....- (Leuven : Acco, 2006)
Volharden in boosheid is zeker een manier om een boek te schrijven en boosheid genoeg in de teksten van Filip Buekens als hij schrijft over Jacques Lacan. Lacan, de meester van velen, die in zijn lezing van Freud meteen zowat het hele westerse denken betrok, maar verweten werd en wordt een 'duistere' te zijn. Duister in zijn denken, onbegrijpelijk volgens sommigen, inconsistent ook binnen zijn eigen theoretiseren. In de loop der jaren zijn er vele boekwerken verschenen die Lacan proberen te duiden, en vele werken ook die de zinloosheid van een dergelijk pogen verdedigen. Lacan immers, zo betogen deze auteurs, is eenvoudigweg een bedrieger, weliswaar met een uitzonderlijk charisma. Nu zijn kritieken altijd welkom en lazen we indertijd met [lees meer] genoegen en aandacht Lacan, le maître absolu van Mikkel Borch-Jacobsen. Lacan stelt immers zelfs de overtuigde Freudiaan voor niet minne problemen. Zijn taalgebruik is vaak obscuur en dit werd er met de jaren niet beter op. Waren zijn eerste seminaries, de typografische neerslag van zijn lessen, nog zeer leesbaar ? ook omdat er vele verwijzingen waren naar Freud zelf ?, dan is zelfs schrijver dezes bij het twintigste seminarie 'Encore' het spoor kwijt geraakt. Dat neemt niet weg dat een ernstige kritiek aan een aantal voorwaarden moet voldoen om die naam waardig te zijn. Eén ervan hoef ik hier maar te vermelden wegens zeer relevant in het hier besproken werk: het mag niet uitmonden in een schuimbekkende scheldpartij. Dat is inderdaad duidelijk bij Buekens, die omstandig verslag geeft van de vele kritieken die over Lacan zijn geformuleerd, maar daarbij een taal hanteert die, weliswaar niet duister, getuigt van een bijkans persoonlijke haat of woede ten aanzien van Lacan en de Lacanianen.
Buekens citeert overvloedig de voor- en tegenstanders en laat daarbij niet na de eersten te ridiculiseren. Om maar te zeggen dat elkeen die in het Vlaamse iets met de psychoanalyse te maken heeft een fikse veeg uit de pan krijgt toebedeeld. Zijn 'bedenkingen' zijn weinig origineel. De genoemde objecties is de geïnteresseerde lezer reeds elders tegengekomen. Bij het lezen van dit boek zal dezelfde lezer de indruk krijgen dat het niet zozeer over Lacan gaat, maar over Buekens zelf die scherpzinnig uit de hoek wil komen. Wie al enigszins vertrouwd is met het werk van Lacan en een degelijke kritiek wil lezen, wendt zich best tot het eerdergenoemde werk van Mikkel Borch-Jacobsen of zelfs tot de analyse van Bricmont en Sokal van het verkeerde gebruik van wiskunde en harde wetenschap in het postmodernisme, incluis bij Lacan, in hun Intellectueel bedrog. [Jan De Wit] Copyright (c) Vlabin-VBC2006Bron: http://www.deleeswolf.be
Kritische analyse van het werk van de Franse psychoanalyticus en filosoof (1901-1981).