Lof der lankmoedigheid. - Torfs, Rik, 1956- (Leuven : Van Halewyck, 2006)
Lankmoedigheid. Een wat archaïsch klinkend woord, oorspronkelijk uit het christelijk Latijn (longanimis). Het wees op het bezitten van een groot gemoed, niet makkelijk verstoord, veel kunnende dragen en toegeven. In die zin gebruikte ook Paulus het in zijn hymne aan de liefde (Kor. 13): de liefde is lankmoedig, ze kan veel verdragen. Maar dat alles betekent niet dat lankmoedigheid geen actuele betekenis meer zou hebben; misschien heeft ze dat juist wel in deze tijden waarin mensen steeds minder houvast vinden in de traditionele betekenisgevers (religie, kerk, moraal). Rik Torfs tracht in dit essay met zijn gekende ironische stijl een nieuwe inkleuring te geven aan dit wat vergeten begrip. Hij daagt allerhande groepen uit de samenleving uit zich over hun handelen te bezinnen: mannen en vrouwen (ook holebi's), professoren, politici, kerkleiders, gelovigen, atheïsten, agnostici, kunstenaars, schrijvers, managers, politiemannen en militairen, noem maar op. Met rake pen tekent Torfs steeds differenties, soms erg licht, soms wat zwaar. In niets is er slechts één waarheid of één standpunt. Het thema kunst is een prachtig voorbeeld van deze aandacht voor verscheidenheid, die gaat van overdadige symboliek en omkadering over hang naar troost tot de intrusie in het leven en het zich enten op wat bestaat. Uiteraard is voor Torfs ook humor een belangrijk thema. Hierbij legt hij de differenties met ironie en cynisme haarfijn naast elkaar. Humor ontmaskert ernst, ironie is deconstructie maar mild en met de glimlach, cynisme is het wapen van wie zich verongelijkt voelt. Erg aansprekend is ook het stukje over allochtonen en wat ons met hen bindt. Maar ook verschillende andere thema's zoals schuld en hiernamaals geven te denken.