Het einde van de psychotherapie. - Verhaeghe, Paul, 1955- (Amsterdam : De Bezige Bij, 2009)
Beleven we het einde van de psychotherapie? Heeft Freud afgedaan? Tegenwoordig wordt verondersteld dat alle psychische problemen een neurologisch-genetische basis hebben en dat ze met behulp van medicijnen bestreden kunnen worden. Pillen in plaats van praten. We lijken terug bij af: er worden meer mensen gedwongen opgenomen dan ooit, pati?en krijgen steeds vaker medicatie voorgeschreven en behandeling met elektroshocks stuit niet meer op protest. Kortom, psychotherapie is out. Wat is er misgegaan? Paul Verhaege toont aan hoe de psychotherapie en het vak psychiatrie teloorgaan door de corrumperende werking van de farmaceutische industrie. Mensen gaan met andere problemen naar de psychiater, zijn veel minder dan voorheen geneigd tot introspectie en reflectie, maar verwachten zonder enige persoonlijke inspanning direct van hun problemen verlost te kunnen worden. De bijna automatisch voorgestelde remedie - pillen - bevestigt deze situatie. Het einde van de psychotherapie pleit voor een andere
Visie op de hedendaagse psychische problemen en een grondige herwaardering van de psychotherapie. Een studie over de falende psychotherapie die intutief of gereflecteerd steeds meer therapeuten en clinten verontrust. Is de huidige psychotherapie in al haar verscheidenheid wel een passend antwoord op de klachten van clinten? De auteur toont aan dat de huidige therapien niet (meer) aansluiten op de problematiek van de clinten. Door een steeds anoniemer wordende samenleving kampt de clint met de verhulde klacht van leegheid en wanhoopservaringen. Verhaeghe pleit voor een nieuwe benadering, waarbij de patiënt zelf actief meewerkt aan het therapeutisch proces. Ook schetst hij de ontwikkeling van de psychotherapie van Freud tot en met de anti-psychiatrie. Psychotherapeuten krijgen nu hun vorming buiten het medisch establishment en binnen de menswetenschappen. Het uitgangspunt is de veronderstelling dat de mens maakbaar is. Ook geldt nu de opvatting dat alle menselijke problemen een genetisch-neurologische
Basis hebben. Ook deze eenzijdige opvatting luidt het einde van het tijdperk van de psychotherapie in. Een boeiend en belangrijk boek, dat een aanzet geeft tot een nieuwe verhouding tussen de therapeut en zijn clint. Het kan met nieuwe inzichten wellicht een wending geven tot een andere vormgeving en doelstelling van de psychotherapie.
Keywords: Psychoanalyse -- Klinische beschouwingen; Psychotherapie