Regieaanwijzingen voor de liefde - Treur, Franca, 1979- (Amsterdam : Prometheus, 2019)
Een stel werkt samen aan een thriller die 'rauw realistisch' moet worden. Dat valt niet mee. De echte spanning in de roman van Franca Treur is dicht bij huis te vinden. Hoe ziet dat eruit, een schrijversechtpaar dat samen aan een thriller werkt? We kregen er laatst in Sir Edmund een beeld bij, toen het Zweedse duo Alexandra en Alexander Ahndoril, beter bekend als de spannende schrijver Lars Kepler, vertelde hoe dat gaat: ze zitten met hun laptops naast elkaar aan een tafel. Het is volkomen stil. Ze mailen elkaar, en gaan daarna verder in elkaars teksten. En dan komt dat huiveringwekkende moment: 'Soms begint Alexander uit het niets te fluisteren.' Dan hoort hij zijn personages praten. Zij maant hem [lees meer] dan weer tot stilte. Geen wonder dat het met de horror die dat stel schept wel snor zit. In de nieuwe roman van Franca Treur, Regieaanwijzingen voor de liefde, zit een Nederlands scenaristenstel, Hanna en Loek, aan de eettafel die tot schrijftafel is gepromoveerd. Ze kijken naar buiten. Ineens ziet Loek dat Hanna wordt geraakt door de buurvrouw, die een groene container aan de weg zet. 'Nee, nee, ik wil geen film over een lesbisch koppel, roept Loek geschrokken. (...) Rauw realisme moet het worden, wietkwekers, schulden, uitvreters, gehuil in de regen. Trouwens, dat mens is bi.'
Roman